038 4270470     info@bbk.nl

Kerk zijn in de vuurgloed

RPF conferentie India 2016

Hyderabad Airport, 5 januari 2016.

Dan weer op het ene, dan weer op het andere been leunend stond ik te wachten bij de immigration desk. Het duurde maar en het duurde maar en daarmee liep de spanning al verder op. Nooit eerder was ik op hetzelfde visum twee keer naar India gereisd. Zou de ambtenaar in zijn ongenaakbare uniform dat werkelijk accepteren? De tijd die hij nam voor elk volgend slachtoffer aan de balie deed me het ergste vermoeden. Dat, genomen bij al de security measures die gericht waren op India’s zelfbescherming tegen terrorisme, en die de grote aankomst hal toch al vulde met de sfeer van een nieuwe wereldoorlog, maakte dat ik me op het ergste voorbereidde. In feite was ik immers ook een vijandelijke infiltrant. Ik ging als christen uit het Westen een conferentie bezoeken van Presbyteriaanse en Gereformeerde kerken, die helemaal in het teken stond van de persecution (vervolging) die zij in India ondervonden. Ik ging ze door mijn aanwezigheid en mijn bijdrage aan de conferentie bemoedigen om stand te houden. Was ik daarmee niet staatsgevaarlijk? Wat zou dat kunnen gaan betekenen als ik werd aangehouden?

Tenslotte was ik aan de beurt. In drie stappen was ik bij de balie. Gespeeld ontspannen begroette ik de officier en zag kans zonder al te opvallend te trillen mijn pas en immigrationform aan de man te overhandigen. En, ja hoor, het was gelijk raak. Ik was begin oktober India uitgereisd en nu was ik er alweer. Wat moest ik aldoor in India?

Iets gaf mij in, dat ik deze officier alleen kon ontwapenen door gewoon maar eerlijk te vertellen dat ik in oktober een conferentie van een christelijke kerk in Zuid India had bezocht. En zijn vriendelijk verraste reactie was een aanmoediging om ook maar gewoon te vertellen dat ik nu alweer op weg was naar een conferentie van christelijke kerken. De man straalde helemaal toen hij dat hoorde en zijn uniform ontdooide tot een frivole pet met een casual jasje. Please pray for me zei hij, op gedempte toon. Ik wist niet wat ik hoorde, en beloofde, wat ontwijkend, dat we in de conferentie voor het land en volk van India zouden bidden. Maar daar nam hij geen genoegen mee. Ik moest voor hem persoonlijk bidden. Hij meende het blijkbaar echt en ik beloofde het hem. En toen hij met de gelikte handigheid van de ambtenaar mijn paspoort dichtklapte en over de toonbank naar mij toe schoof, boog hij voorover en fluisterde: I am a follower! Een navolger van Christus in een Indiaas uniform! Met een zegenwens op mijn lippen vertrok ik schielijk naar de baggage claim.

RPF conferenceWat een ongedacht welkom voor mij als christen in India.

Trouwens, ook een leerzame opstap voor het thema van de Conferentie Church development in the midst of challenges. In een serie lezingen enerzijds over missionaire gemeente opbouw en anderzijds over de geschiedenis van en bijbelse visie op christenvervolging, werden de deelnemers toegerust om niet bij de pakken neer te zitten. Laat je niet ontmoedigen of intimideren. Ga in je rechten staan als christenen en blijf bouwen aan de kerk en werken aan de verspreiding van het evangelie in India en in de wereld. Laat je door God verrassen doordat Hij ongedacht deuren opent. Ik heb nog heel wat keren teruggedacht aan de deur naar India, die mij door een follower in uniform was geopend. Wat een leerzame ervaring ook voor een christen uit het vrije Westen.

Maar wat waardevol ook, die onderlinge ontmoeting mee te maken, als een van hen. Zoveel broeders en een zuster uit heel India, uit Nepal en Sri Lanka, vertegenwoordigers van een veelheid van denominaties. Door de persecution gebracht tot het besef van de noodzaak van versterking van de onderlinge relaties en doorontwikkeling van hun Reformed Presbyterian Federation.

Toen ik terugreisde besefte ik dat  hun situatie in India wel eens ons voorland in West Europa zou kunnen zijn. De nieuwe wereldoorlog van terreur, waar niet in de laatste plaats christenen onder moeten lijden, maakt ook in het vrije Westen de eerste slachtoffers. Wat bijzonder nu al van de broederschap in India te mogen leren, hoe daarmee om te gaan. Over wederkerigheid gesproken.

 

Melle Oosterhuis